Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ

Σαν να μην έφυγες ποτέ

Πάνε 16 μήνες πια από τότε που έφυγες μπαμπά... Στο μυαλό και στην καρδιά μου δεν έφυγες ποτέ, άσε τους άλλους και τη ζωή να λένε. Μπορεί να μην σε έχω δίπλα μου σαν φυσική παρουσία, όμως σε έχω δίπλα μου στα μικρά και τα μεγάλα της καθημερινότητάς μου... Και κάθε φορά που βρίσκομαι στη Στεμνίτσα μας. Και όταν φροντίζω το σπίτι μας... Και τον κήπο μας... Και καθημερινά που πιάνω τον εαυτό μου να χρησιμοποιεί φράσεις που έλεγες κι εσύ... Και όταν επιδιορθώνω, όχι το ίδιο αποτελεσματικά με σένα βέβαια, διάφορες μικροζημιές... Και όταν φροντίζω -όσο μπορώ- και τη μαμά...


Μετά από καιρό κάθομαι στο δικό σου μέρος του κρεβατιού και χαζεύω ασπρόμαυρες φωτογραφίες σου. Από διακοπές, από νυχτερινές εξόδους, από καλοκαιρινά μπάνια, από τον στρατό εκείνον τον βαρύ χειμώνα στην Κατερίνη, από συγγενείς από την Αμερική... Με στεναχωρεί που έχεις φύγει για αλλού, όμως χαίρομαι που σε κουβαλάω συνέχεια μέσα μου, σε έχω κοντά μου με έναν άλλον τρόπο... Και αν είσαι κάπου εκεί ψηλά και με βλέπεις θα ήθελα να νιώθεις υπερήφανος για μένα, τόσο υπερήφανος όσο εγώ που σε έχω μπαμπά μου!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου