Τρίτη, 5 Ιουνίου 2018

ΟΤΑΝ Η ΖΩΗ ΜΕ ΟΔΗΓΕΙ ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ

Συνήθεις γουρουνιές

Είναι κάποιες μέρες τόσο άσχημες ψυχολογικά που αισθάνομαι πως στους ώμους μου κουβαλάω ένα βαρύ φορτίο που δεν μου επιτρέπει καλά καλά να ανασάνω. Τότε, θέλω απλώς να επιστρέψω στο σπίτι, να βγάλω παπούτσια και ρούχα, να μην μιλήσω με άνθρωπο και να σωριαστώ στον καναπέ. Εκεί να μείνω για μερικά λεπτά, στον δικό μου μικρόκοσμο, να βρω τις ανάσες μου κι έπειτα να σηκωθώ και να φάω σαν να μην υπάρχει αύριο!


Και τοστ και αυγά βραστά και μπιφτέκια και κοτόπουλο και πατάτες και μπανάνες και μήλα και κέικ και οικογενειακό παγωτό (γιατί το λένε οικογενειακό, αφού είναι τόσο μικρό) και μακαρόνια με κιμά και σάντουιτς και φρυγανιές με μαρμελάδα βερίκοκο και γάλα με δημητριακά και μια σοκολατίνα από τη Στάνη κι άμα πεινάω ακόμα να παραγγείλω κάτι κι απέξω. Πνίγω τα προβλήματά μου στο φαγητό. Γιατί τέτοιος είμαι!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου