Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2018: ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ Η ΣΙΦΝΟΣ

Ξαφνικά σε χαλάρωση

Ξημερώματα στον Πειραιά... Λιγοστή κίνηση, ένας προορισμός: το λιμάνι! Αγουροξυπνημένος, φορτωμένος σαν το μουλάρι (μην παίρνετε ποτέ πια σε διακοπές σάκους, τρόλεϊ να παίρνετε), ψάχνω την αποβάθρα από την οποία φεύγει το καταμαράν μου. Μου δείχνουν προς ένα δεμένο σκάφος στο βάθος, στην Ε8. Φτάνω εκεί και το πλοίο λέει άλλο όνομα από αυτό που αναγράφεται στο εισιτήριό μου. Με τα πολλά μπαίνω μέσα, μου λένε που κάθομαι, είναι στριμωχτά, έχω και μια κολόνα δίπλα μου λες και μόλις αρχίσει το ταξίδι θα επιδοθώ σε ανελέητο... πολ ντάνσινγκ!



Στις 07.00 νταν το καταμαράν σαλπάρει φουριόζικο για τις Κυκλάδες. Εχω ακούσει νωρίτερα τον καμαρότο - λοστρόμο - ταξιθέτη ορ σάμθινγκ να λέει σε κάτι Ελληνες πως μετά τον απόπλου μπορούν να αλλάξουν θέση καθώς το σκάφος δεν είναι γεμάτο. Δεν προλαβαίνουμε καλά - καλά να βγούμε από το λιμάνι και είμαι ήδη πίσω, στην τελευταία σειρά σε κάτι άνετες θέσεις με κενό και μια παραθυράρα να! Ζωάρα ρε φίλε!



Λίγο αργότερα μεταξύ ζάλης, νύστας, ύπνου και ξύπνιου χαζεύω το απέραντο γαλάζιο μας που δεν είναι καθόλου μια κοινότοπη έκφραση είναι η περιγραφή της πραγματικότητας. Το καταμαράν σκίζει τη θάλασσα, τα κύματα σκάνε στο τζάμι, εγώ έχω αρχίσει να μπαίνω σε μουντ διακοπών και πριν καλά - καλά το καταλάβω ο κάπτεν κάνει την αναγγελία ότι φτάνουμε Σίφνο.



Συγκίνηση, χαρά, αγωνία, συναισθήματα ανάμικτα. Είναι όμορφες οι διακοπές, δεν μπορείς να περιγράψεις τι καλό σου προσφέρουν στην ψυχή. Αλλάζεις παραστάσεις, ξεφεύγεις από την καθημερινότητα, απαρνιέσαι μέρος της ζωής σου... Και κάπου εκεί ανάμεσα στο καταμαράν και την προβλήτα του λιμανιού της Σίφνου χαζεύω την ελληνική σημαία που κυματίζει, πατάω πόδι στο νησί και ξεκινάω τις διακοπές μου...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου