Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ευγένεια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ευγένεια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

ΟΙ ΕΥΓΕΝΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΜΟΙ

Οϊνκ όινκ

Ενα από τα πολλά μου προβλήματα είναι το ότι δεν μπορώ να διαχειριστώ τους θρασείς ανθρώπους. Δεν ξέρω πως... Ευτυχώς που γονείς μου με έχουν μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον με ευγένεια, ήθος, αξιοπρέπεια και έτσι δεν έχω θωρακιστεί με τις απαραίτητες γνώσεις στο πως να διαχειριστώ ένα άτομο που θεωρεί πως η ζωή του χρωστάει και με την γουρουνίσια συμπεριφορά του παίρνει πάντα αυτό που θέλει.


Καθημερινά έρχομαι αντιμέτωπος με απαράδεκτες συμπεριφορές γνωστών και αγνώστων, φαντάζομαι πως και σε σένα συμβαίνει το ίδιο. Μέχρι παλαιότερα δεν μιλούσα, δεν έδειχνα τα όριά μου και αυτό είναι πολύ λάθος. Τα τελευταία χρόνια όμως έχω κάνει άλματα προόδου και αργά, μα σταθερά όλοι μπαίνουν στη θέση τους. Μην αφήνεις κανέναν να θεωρεί πως η ευγένεια είναι αδυναμία!

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

ΓΙΝΕ Η ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΟΥ

Χαμογέλα στη ζωή

Γενικά δεν το έχω και πολύ με την αισιοδοξία. Ας πούμε ό,τι μα ό,τι κι αν συμβεί πρώτα θα ψάξω το κακό και αυτό που κρύβεται από πίσω και εάν δεν ανακαλύψω κάτι, τότε θα το ευχαριστηθώ. Μισή χαρά θα μου πεις και ίσως να 'χεις δίκιο. Σήμερα όμως είπα να το δω αλλιώς, να δοκιμάσω ένα μικρό πείραμα. Είπα να είμαι ευγενικός, χαμογελαστός, κοινωνικός. Και μάλλον απέδωσε, κάτι κατάφερα.


Πήγα σε κλινική για να δώσω αίμα για μια εξέταση που ήθελα να κάνω. Ευγενικός στην υποδοχή, πιάσαμε κουβέντα και με τη νοσοκόμα, τους χαιρέτισα όλους φεύγοντας, μια όμορφη ενέργεια. Έπειτα πήγα στο σούπερ μάρκετ. Ζητούσα συγγνώμη για να περάσω ανάμεσα στα καρότσια, είπα τόσα πολλά «παρακαλώ» και «ευχαριστώ» που ακόμη κι εγώ το ευχαριστήθηκα. Βγαίνοντας βοήθησα και μια κυρία που είχε δύο καρότσια να τα βγάλει από το ασανσέρ και σχεδόν την πήγα έως το αυτοκίνητό της.


Ε, και, ίσως ρωτήσεις! Δεν σημαίνει πως με αυτή μου τη συμπεριφορά άλλαξα τον κόσμο, αφού ο κόσμος μας, ο δικός μας, ο τριγύρω μας, χρειάζεται πολύ δουλειά. Οταν φέρεσαι ευγενικά και πολιτισμένα και εκπέμπεις γύρω σου μια πιο θετική ενέργεια, όλο και κάποιος θα ανταποκριθεί και θα σου τη γυρίσει πίσω. Ακόμη όμως και να μην αλλάξεις τον κόσμο, θα έχεις σίγουρα αλλάξει τον δικό σου μικρόκοσμο, τη δική σου καθημερινότητα... Και αυτό είναι εξίσου σημαντικό!

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ

Αφανείς ήρωες

Δεν θα σταματήσω να το γράφω: η αλληλεγγύη που υπάρχει μέσα στα νοσοκομεία δεν υπάρχει. Λες και εκεί πέρα μας βγαίνει ο καλύτερός μας εαυτός. Είμαι στον Ευαγγελισμό για ένα οικογενειακό θέμα. Με έχει εκπλήξει η ευγένεια των συγγενών των αρρώστων όσο τίποτε άλλο. Οταν όλοι πάνω - κάτω περνάμε το ίδιο λούκι έχουμε κατανόηση ο ένας για τον άλλον, γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Στο απέναντι κρεβάτι είναι μια κυρία από το Αγρίνιο που έχει τον άντρα της μέσα. Αφού μας κερνάει και αυτή και οι κόρες της, κοιτάζει έναν παππού που βρίσκεται παραδίπλα μόνος του. Η τραπεζοκόμος του έχει φέρει φαγητό όμως εκείνος δεν μπορεί να το κόψει. Η κυρία από το Αγρίνιο τον πλησιάζει, του κάνει το φαγητό μπουκίτσες και τον βοηθά. Επειτα τον βοηθώ κι εγώ να φτάσει μέχρι την τουαλέτα και μετά βοηθώ μια κοπέλα να σηκώσουμε μαζί το κρεβάτι του πατέρα της.


Τις προηγούμενες ημέρες νοσηλευόταν στον θάλαμο και ένας νεαρός μετανάστης. Ησυχος, όλη μέρα ήταν στο κινητό του. Μας ζητούσε φορτιστή, τον κερνούσαμε και τυροπιτάκια. Μια μέρα ήρθε το παιδάκι του να τον δει. Χθες πήρε εξιτήριο. Μακάρι όλα να του πάνε καλά και να φτάσει κάποτε στους γονείς του στη Γερμανία. Κάθε φορά που κάποιος πάει για νεράκια, ρωτά και τους άλλους εάν χρειάζονται κάτι. Κι έπειτα είναι το ενδιαφέρον που δείχνει ο ένας για τον άλλον: «Κοιμήθηκε καλά», «Τι λένε οι γιατροί», «Πότε βγαίνετε», ρωτάμε με λαχτάρα περιμένοντας τα καλά νέα που εάν φτάσουν στον άλλον, ε, δεν μπορεί θα έρθουν και σε μας! Τα νοσοκομεία μας βγάζουν τα καλύτερά μας στοιχεία. Αν, αχ μακάρι να συνέβαινε, αν μπορούσαμε αυτή την αλληλεγγύη, τον σεβασμό και την ευγένεια να τη βγάζαμε και στον έξω κόσμο, πόσο καλύτερη θα ήταν η κοινωνία μας...

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

ΟΜΟΡΦΟΣ ΚΟΣΜΟΣ... FACEBOOK ΠΛΑΣΜΕΝΟΣ

Θεωρία και πράξη

Εχω βγει για το πρωινό μου τρέξιμο. Στην πλατεία της περιοχής μου αναγκαστικά τα οχήματα κόβουν ταχύτητα. Είμαι λοιπόν στη διάβαση των πεζών και διασχίζω το ένα ρεύμα κυκλοφορίας, όμως σταματώ στο άλλο διότι ένα αυτοκίνητο έρχεται σαν παλαβό προς το μέρος μου. Κάνω νόημα στην τύπισσα που το οδηγεί να κόψει ταχύτητα, φυσικά από τις εκφράσεις του στόματός της και τις κινήσεις των χεριών της καταλαβαίνω πως με βρίζει με πάθος. Περνά πρώτη μόνο και μόνο για να φρενάρει απότομα μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου αργότερα επειδή μπροστά της είχε κίνηση.  Είναι αυτή η ελληνική μανία μας να περάσουμε πρώτοι, να μην παραχωρήσουμε προτεραιότητα στον πεζό (που οφείλουμε), μόνο και μόνο για να... προλάβουμε να κολλήσουμε στο μποτιλιάρισμα. Η κίνηση της κοπέλας με έβαλε σε σκέψεις...


Κάθε φορά που ποστάρω στο Facebook κάτι με παραβάσεις, διπλοπαρκαρίσματα, μπλοκαρισμένες διαβάσεις ΑΜΕΑ, σκουπίδια, ανεύθυνες συμπεριφορές όλοι οι φίλοι/γνωστοί σπεύδουν να με συγχαρούν, να μοιραστούν μαζί μου τις δικές τους εμπειρίες, να καταδικάσουν τους Ελληνάρες, να ξεσπάσουν για το σύστημα, το πόσο ανεύθυνοι και αμμόρφωτοι είμαστε και μπλα μπλα μπλα. Μα, καλά το σύστημα δεν είμαστε εμείς; Πως γίνεται λοιπόν όλοι εδώ μέσα να είμαστε... Παναγίες και εκεί έξω να είναι ζούγκλα; Ή που έχω μόνο νομοταγείς, πολιτισμένους, «Ευρωπαίους» και ευσυνείδητους φίλους (το αποκλείω), ή που στη θεωρία είμαστε σαΐνια, στην πράξη όμως... Οι άνθρωποι πάντα ήμασταν μια χαρά στα λόγια. Στα έργα το χάναμε λίγο (πολύ).

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΟΥ ΤΟ... LIKE ΜΟΥ

Δίχως όρια

Παρακολουθώ τελευταία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την απάθεια, την απαξίωση, ακόμη και την ασέβεια με την οποία ορισμένοι αντιμετωπίζουν έναν θάνατο. Και δεν αναφέρομαι σε θάνατο δικού τους προσώπου, αλλά στο πως αντιδρούν στον θάνατο ενός διάσημου προσώπου, ή κάποιου μέλους της οικογενείας του. Εχω διαβάσει σχόλια χιουμοριστικά, σχόλια υποτιμητικά, σχόλια που σε κάνουν να ντρέπεσαι που υπάρχουν συνάνθρωποί μας που θεωρούν μαγκιά το να γράφεις... χαριτωμενιές για τον χαμό κάποιου άλλου μέσω Ιντερνετ.


Εγώ μπροστά στον θάνατο στέκομαι προσοχή. Δεν κάνουμε πλάκα με τον χαμό ενός ανθρώπου. Εδώ καλά - καλά δεν κακιώνουμε όταν φεύγει ένας άνθρωπος με τον οποίο είχαμε διαφορές, θα μπούμε στη διαδικασία να κάνουμε χιουμοράκι με τον θάνατο κάποιου που ούτε καν γνωρίζαμε; Τι εποχές είναι αυτές; Τι ξεπεσμός του «πολιτισμού» μας; Στην εποχή της τεχνολογίας, του άμεσου, του τώρα -που είναι ήδη μπαγιάτικο- φαίνεται πως ξεχάσαμε την ευγένεια και το ήθος μας και θεωρούμε πως από την ασφάλεια του σπιτιού μας μπορούμε να γράφουμε ό,τι θέλουμε, αφού «εντάξει μωρέ, όλα επιτρέπονται». Αμ δεν επιτρέπονται όλα. Πρέπει ο καθένας μας να έχει όρια και να ξέρει που σταματά η ευπρέπεια και που αρχίζει η κατρακύλα...

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2016

ΠΕΤΑ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ

Τόπος στα νιάτα

Είμαι στην ουρά του ταμείου. Στο σούπερ μάρκετ. Περιμένω. Ξαφνικά ακούω μια φωνή από πίσω μου. «Μισό λεπτό να περάσω, συγγνώμη». Γυρίζω να δω: μια κυρία κοντά στα 50 επιχειρεί να περάσει από τους διαδρόμους των ταμείων με καροτσάκι. Θέλει να φτάσει στους γονείς της που βρίσκονται με τα ψώνια στην περιοχή έξω από τα ταμεία και την περιμένουν για να φορτώσουν και να φύγουν. Δεν προνόησε να πάρει εξαρχής καροτσάκι και τώρα συνέβη αυτό, ΟΚ, ανθρώπινο.


Εν τω μεταξύ έχει φτάσει η σειρά μου, πληρώνω και ετοιμάζομαι να φύγω όταν ξαφνικά ακούω πάλι την ίδια -γνώριμή μου πλέον- φωνή να λέει δυνατά: «Να περάσουμε παρακαλώ»! Η έξοδος -που στο συγκεκριμένο σούπερ μάρκετ έπεται ενός μικρού και σχετικά στενού διαδρόμου- έχει μπλοκάρει για τον απλούστατο λόγο ότι ένας παππούς περπατά αργά, όσο αντέχει δηλαδή, προς την πόρτα. Η κυρία προφανώς δεν μπορεί να περιμένει και με τον τόνο της σχεδόν απαιτεί να κάνουν στην άκρη για να βγει γρήγορα. Επικρατεί μια μικρή λεκτική ένταση ανάμεσα στις δύο οικογένειες...


Είναι από εκείνες τις στιγμές που ντρέπεσαι για το θράσος ορισμένων ανθρώπων που μπροστά στις δικές τους ανάγκες δεν υπολογίζουν κανέναν. Είναι από τις -δυστυχώς- γνώριμες εικόνες που «σκοτώνουμε» τα άλογα όταν γεράσουν, επειδή ίσως θεωρούμε ότι σε μας δεν θα συμβεί ποτέ αυτό. Κανένας σεβασμός στην τρίτη ηλικία, εδώ τους χτυπάμε έξω από τη Βουλή, στο σούπερ μάρκετ θα κολλήσουμε; Και την ίδια στιγμή να βλέπεις στην τηλεόραση τις εικόνες με το ζευγάρι των ηλικιωμένων στην Ειδομένη που προσφέρει το σπίτι του στους μετανάστες για να κάνουν ένα μπάνιο παραδίδοντάς μας μάθημα ανθρωπιάς, ένα μάθημα που ξεχάσαμε οι νεότεροι κι αγέραστοι...

Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2015

ΜΗΝ ΜΕ ΚΟΥΝΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΣΗ ΜΟΥ

Η ευγένεια περισσεύει

Είναι ζούγκλα εκεί έξω, όλοι μας το ξέρουμε, όλοι μας το ζούμε, όλοι μας ευθυνόμαστε για τη δημιουργία αυτής της κατάστασης. Πρωί - πρωί στο λεωφορείο έζησα πάλι κάτι που επιβεβαιώνει το πόσο «παρτάκηδες» είμαστε, το πόσο θέλουμε να αλλάξουν όλα, φτάνει μόνο να μην αλλάξουμε εμείς, να μην ξεβολευτούμε. Σε κάποια στάση λοιπόν μπαίνει μια γυναίκα με μωρό στην αγκαλιά. Θέσεις δεν υπήρχαν. Ε! Οι περισσότεροι επιβάτες ήταν στον κόσμο τους. Αλλοι την κοίταξαν και έκαναν μια κίνηση τύπου «να, ελάτε να καθίσετε εδώ, αλλά αν σηκωθεί κάποιος άλλος, τόσο καλύτερα».


Κάποιος κύριος φώναξε «Δώστε μια θέση στην κυρία με το μωρό» και η μόνη που σηκώθηκε πρόθυμα και χωρίς να έχει καν δει τη γυναίκα (αφού ήταν πλάτη στην πόρτα από όπου μπήκε) ήταν μια κοπέλα ασιατικής καταγωγής. Πρόσφερε όλο χαρά τη θέση της βάζοντας στη θέση μας όλους εμάς τους Ελληνάρες που (θέλουμε να) είμαστε βασιλιάδες στη χώρα μας! Εντάξει να δεχθώ να μην δώσεις τη θέση σου σε κάποιον μεγαλύτερης ηλικίας που κρατιέται μια χαρά, αλλά σε άτομα με μπαστούνια, άτομα με μωρά και έγκυες γυναίκες, οι γυναίκες με μωρά και παιδιά το θεωρώ αδιανόητο και ντροπή, αλλά δυστυχώς ταυτόχρονα κάτι συνηθισμένο στη χώρα μας...

Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2015

ΜΑΖΕΨΕ ΤΑ ΚΑΚΑΚΙΑ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ ΣΟΥ, ΜΠΟΡΕΙΣ

Μια πόλη για όλους

Στις γειτονιές της πόλης οι πολίτες δραστηριοποιούνται και παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους. Σε πολλά σημεία βλέπω ταμπέλες που προτρέπουν τους κατόχους σκύλων να μαζεύουν τα κακάκια των τετράποδων φίλων μας, διότι ας μην γελιόμαστε: η εποχή του «χύμα» πρέπει να τελειώσει για τα καλά. Ας δείξουμε επιτέλους τον σεβασμό που πρέπει στον διπλανό μας και να θυμηθούμε τι ακριβώς σημαίνει Δημοκρατία. Απολαμβάνοντας το τζόγκινγκ μου, έπεσα πάνω σε αυτήν την πολύ εύστοχη ταμπέλα: «Παρακαλούμε να μαζεύετε τις ακαθαρσίες των αγαπημένων σας φίλων. Είναι άδικο η αμέλειά σας να τους καθιστά αντιπαθείς»! Πόσο δίκιο όμως.


Συνήθως στον νου μας έρχεται η έκφραση «τα σκατόσκυλα», όμως στην ουσία δεν μας φταίνε αυτά, αλλά οι ιδιοκτήτες τους. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για όλες τις άλλες απρεπείς συμπεριφορές που αντιμετωπίζουμε καθημερινά. Οταν φερ' ειπείν πετάμε σκουπίδια κάτω, ή παρκάρουμε όπου βρούμε, ή όσοι σβήνουν τα τσιγάρα τους στην άμμο με αποτέλεσμα να «απολαμβάνουμε» παραλίες γεμάτες γόπες και το... αντιπαθόμετρο να χτυπά κόκκινο εις βάρος τους. Δεν θέλει κόπο, τρόπο θέλει. Και μια αίσθηση κοινότητας και συλλογικότητας. Δεν ζούμε άλλωστε μόνοι μας. Βέβαια καθώς απομακρυνόμουν από το μέρος ένα παιδί που είχε βγάλει βόλτα το σκυλάκι του το έσερνε την ώρα που εκείνο έκανε κακά στο πεζοδρόμιο. Να, αυτά βλέπω και λέω πως τίποτα δεν θα αλλάξει σε αυτήν τη χώρα. Αλλά πάλι μετά βλέπω ολοένα και περισσότερους φιλόζωους να μαζεύουν τα περιττώματα των τετράποδών τους και πάλι ελπίζω πως ίσως αργά, μα σταθερά, κάτι μπορεί να αλλάξει και στην Ελλάδα...