Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 4 Ιουνίου 2019

Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΘΕΛΕΙ ΗΣΥΧΙΑ

Βάλε μουσική

Κάνω «βόλτα» στο Facebook. Στον "τοίχο" ενός φίλου, του Γιώργου διαβάζω κάτι εύστοχο: «Εχετε παρατηρήσει ότι δεν "ανεβάζουμε" πια τραγούδια; Ολο και λιγότεροι "ανεβάζουν" μουσικές. Είναι μέρες που δεν υπάρχει ούτε ένα τραγούδι, ή μια μουσική, ούτε για δείγμα, πουθενά. Τι φτώχεια...», έγραψε και με έβαλε σε σκέψεις. Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; Είναι ακόμη μία παράμετρος της κρίσης που περνάμε, ή οφείλεται κάπου αλλού;

Photo by Stas Knop from Pexels

Η αλήθεια είναι πως αρκετά χρόνια πριν όντως μοιραζόμασταν σαν τρελοί τραγούδια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μα, τελευταία σιωπή. Ζούμε σε μια εποχή γενικότερης παρακμής και φασαρίας που ενδεχομένως σκεπάζει τη μουσική στη ζωή μας. Ισως να σκεπάζει και τη μουσική στα όνειρά μας!

Δευτέρα, 15 Απριλίου 2019

ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ, ΑΡΑ ΔΕΝ ΠΟΣΤΑΡΩ

Διαδικτυακή ησυχία

Μεγαλώσαμε με το Φέις κι αυτό μαζί μας, ας μην γελιόμαστε! Τα καλά μας τα χρόνια, τα ζήσαμε πλάι σε μια τεχνολογία που τότε γεννιόταν, ένα νέο μέσο επικοινωνίας που εξελίχθηκε παράλληλα με μας. Και όπως καθετί καινούργιο το βιώσαμε με την υπερβολή και τα αναπόφευκτα λάθη του. Πόσες φορές δεν μοιραστήκαμε παραπάνω από όσα πραγματικά θέλαμε; Ή ξεκινήσαμε ουσιαστικές κουβέντες/καβγάδες με ανούσιους ανθρώπους που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα αφήναμε να περάσουν ούτε έξω από το σπίτι μας;

Photo by freestocks.org from Pexels

Και τώρα τι; Εχω πιάσει πολλές φορές τον εαυτό μου να θέλει να ποστάρει κάτι, να ξεκινά να το γράφει και μετά να σκέφτεται όλα αυτά που ενδεχομένως να ακολουθήσουν και να επιλέγει να μην το κάνει για να έχει την ηρεμία του. Θεωρώ πως εμείς τουλάχιστον που έχουμε ζήσει το Facebook για πάνω από μια δεκαετία το έχουμε πια βάλει στη σωστή του βάση καθώς έχει απομυθοποιηθεί στα μάτια μας... Και πολλές φορές αυτή η διαδικτυακή ησυχία είναι μούρλια!

Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2019

ΠΡΩΤΑ ΠΟΣΤΑΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΖΟΥΜΕ

Ζωή πίσω από την οθόνη

Το πρώτο κλάμα! Ενα ροζ πατουσάκι! Χαμόγελα στο μαιευτήριο. Παιχνίδια, δραστηριότητες και πάρτι, πολλά πάρτι! Σχολείο, υποχρεώσεις, σπουδές... Εργασία, στόχοι, μέλλον, καριέρα. Σχέσεις, φιλίες, γκομενικά, απογοήτευση, δάκρυα, στεναγμοί. Οικογένεια, παιδιά, εξέλιξη... Ωριμότητα, γηρατειά. Ζωή και θάνατος... Ενας κύκλος που όλοι οι άνθρωποι καλούμαστε να κάνουμε. Μπορεί να μην είναι ο ίδιος για όλους, έχει όμως πολλά κοινά στοιχεία.


Και μέσα σε όλον αυτόν τον κύκλο υπάρχουν και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εγώ δεν τα είχα από την αρχή της ζωής μου, τα βρήκα στην πορεία. Οι πολύ νέοι γεννήθηκαν με αυτά, οι μεγαλύτεροι είτε δεν τα πρόλαβαν, είτε δεν θέλησαν ποτέ να ασχοληθούν. Είναι φαινόμενο της εποχής ό,τι ζούμε να περνά και από αυτό τον δίαυλο επικοινωνίας. Γεννιόμαστε, ποστ! Πονάμε, ποστ! Χωρίζουμε, ποστ! Πενθούμε, ποστ! Αγαπάμε, ποστ! Τρώμε, ποστ! Ταξιδεύουμε, ποστ! Διασκεδάζουμε, ποστ! Ψωνίζουμε, ποστ! Γιορτάζουμε, ποστ! Ποτέ οι άνθρωποι δεν είχαμε τέτοια μεγάλη ευκολία στο να μοιραζόμαστε πράγματα μεταξύ μας και ποτέ όμως οι σχέσεις μας δεν ήταν τόσο επιφανειακές, τόσο φοβισμένες, τόσο «προστατευμένες» πίσω από μια οθόνη...

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

ΜΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΤΥΟ, ΜΕΡΑ ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΗ

Εργασιακός... Μεσαίωνας

Με έχασες σήμερα, το ξέρω, και σου έλειψα. Δεν φταίω εγώ, η δουλειά. Δεν είχαμε δίκτυο, δεν είχαμε Ιντερνετ, τίποτα! Μεσαίωνας! Αποκομμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο, τη ζωή και τους συμπολίτες μας, σχεδόν σαν άνθρωποι των σπηλαίων ήμασταν αμέ. Βέβαια είχε και τα καλά του όλο αυτό.


Κάναμε περισσότερη πλάκα (κι όμως γίνεται) στο γραφείο! Και συνεχίσαμε και τον διαγωνισμό για την καλύτερη πάστα φλώρα (ακόμη κερδίζω). Α, και έβγαλα πολύ περισσότερη δουλειά από το συνηθισμένο, αφού μπορώ να δουλεύω και εκτός δικτύου. Τελικά καλό το Ιντερνετ και τα σόσιαλ μίντια, αλλά ρε παιδί μου πολύ χασομέρι! Ευτυχώς που γύρισα νωρίς στο σπίτι να κάτσω να με τις ώρες στο φέις! Καιρό για χάσιμο έχω πολύ!

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ

Θέλουμε όμως;

Παρακολουθούσα τη συναυλία του Διονύση Σαββόπουλου στο πλαίσιο της ενέργειας «Ολοι μαζί μπορούμε» του ΣΚΑΪ. Τα τραγούδια και οι μελωδίες με έκαναν σχεδόν ευτυχισμένο. Θυμήθηκα μια άλλη Ελλάδα που έχουμε (ξε)χάσει. Κι έπειτα διάβαζα σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για το πόσο όμορφες εποχές ήταν εκείνες και πόσο κρίμα που δεν τις ζούμε πια... Μα, καλά αρκετοί από εμάς δεν είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι που ζήσαμε αυτές τις καλύτερες εποχές; Και στο χέρι μας δεν είναι να τις επαναφέρουμε;


Είναι πολύ απλό να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη. Προσέχουμε τη συμπεριφορά μας. Σεβόμαστε τον δημόσιο χώρο και τους διπλανούς μας. Δεν κάνουμε διάσημους άτομα που δεν αξίζουν να τους ξεχωρίσει κανείς. Προσέχουμε τι μουσική ακούμε, τι θεάματα βλέπουμε, τι τηλεοπτικά προγράμματα παρακολουθούμε... Δεν είναι μια εύκολη διαδικασία, θέλει κόπο και χρόνο. Αν όμως όλοι μαζί βάζαμε στόχο να αλλάξουμε τη συμπεριφορά μας σε κάθε επίπεδο και κυρίως τη συμπεριφορά του ενός προς τον άλλον, τότε θα βλέπαμε σύντομα τα πρώτα αποτελέσματα. Νωρίτερα στο μετρό, ένα κοριτσάκι είχε απλώσει τα παπούτσια του στο απέναντι κάθισμα για να... ξεκουραστεί. Εάν και στο σπίτι της βάζει τα βρώμικα παπούτσια πάνω στα έπιπλα, τότε ΟΚ, πάσο. Εάν όχι, τότε γιατί το κάνει στο μετρό που ανήκει σε όλους μας; Κι έπειτα θύμωσα με μένα, πολύ όμως, που δεν της έκανα παρατήρηση...

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΛΙΓΗ ΗΣΥΧΙΑ

Βαρβαρότητες

Η ζωή με έχει διδάξει πολλά, όμως το κυριότερο είναι ένα: μπροστά στον θάνατο να σκύβω το κεφάλι, να υποκλίνομαι. Με αφορμή τον θάνατο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη είδα πάλι σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης απίστευτα σχόλια, κακοήθειες, φτηνό χιουμοράκι, εξυπναδούλες, χολή και... ψόφο (το νέο μας σπορ). Τον συμπαθείς δεν τον συμπαθείς, τον θεωρείς ηγέτη δεν τον θεωρείς, τον κατατάσσεις στους προδότες της χώρας ή όχι δεν έχει σημασία. Οχι τώρα πια. Είχες κάθε ευκαιρία να τον κρίνεις όσο ήταν εν ζωή και πολιτικά ενεργός...


Δυστυχώς στις μέρες μας χρησιμοποιούμε τα social media για να κάνουμε συνέχεια και για τα πάντα δημόσιες τοποθετήσεις. Κι ενώ νομίζουμε πως πουλάμε... πνεύμα, τελικά καταφέρνουμε να απογυμνωθούμε και να δείξουμε το πραγματικό μας μπόι! Μπροστά στον θάνατο ενός ανθρώπου, όποιου ανθρώπου, πρέπει απλώς να σιωπάς, τουλάχιστον έτσι έχω μάθει εγώ... Να μπορείς ρε γαμώτο να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και να μην ντρέπεσαι γι' αυτό που έχεις γίνει, γι' αυτό που άφησες τον θυμό σου να σε κάνει...

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

ΟΜΟΡΦΟΣ ΚΟΣΜΟΣ... FACEBOOK ΠΛΑΣΜΕΝΟΣ

Θεωρία και πράξη

Εχω βγει για το πρωινό μου τρέξιμο. Στην πλατεία της περιοχής μου αναγκαστικά τα οχήματα κόβουν ταχύτητα. Είμαι λοιπόν στη διάβαση των πεζών και διασχίζω το ένα ρεύμα κυκλοφορίας, όμως σταματώ στο άλλο διότι ένα αυτοκίνητο έρχεται σαν παλαβό προς το μέρος μου. Κάνω νόημα στην τύπισσα που το οδηγεί να κόψει ταχύτητα, φυσικά από τις εκφράσεις του στόματός της και τις κινήσεις των χεριών της καταλαβαίνω πως με βρίζει με πάθος. Περνά πρώτη μόνο και μόνο για να φρενάρει απότομα μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου αργότερα επειδή μπροστά της είχε κίνηση.  Είναι αυτή η ελληνική μανία μας να περάσουμε πρώτοι, να μην παραχωρήσουμε προτεραιότητα στον πεζό (που οφείλουμε), μόνο και μόνο για να... προλάβουμε να κολλήσουμε στο μποτιλιάρισμα. Η κίνηση της κοπέλας με έβαλε σε σκέψεις...


Κάθε φορά που ποστάρω στο Facebook κάτι με παραβάσεις, διπλοπαρκαρίσματα, μπλοκαρισμένες διαβάσεις ΑΜΕΑ, σκουπίδια, ανεύθυνες συμπεριφορές όλοι οι φίλοι/γνωστοί σπεύδουν να με συγχαρούν, να μοιραστούν μαζί μου τις δικές τους εμπειρίες, να καταδικάσουν τους Ελληνάρες, να ξεσπάσουν για το σύστημα, το πόσο ανεύθυνοι και αμμόρφωτοι είμαστε και μπλα μπλα μπλα. Μα, καλά το σύστημα δεν είμαστε εμείς; Πως γίνεται λοιπόν όλοι εδώ μέσα να είμαστε... Παναγίες και εκεί έξω να είναι ζούγκλα; Ή που έχω μόνο νομοταγείς, πολιτισμένους, «Ευρωπαίους» και ευσυνείδητους φίλους (το αποκλείω), ή που στη θεωρία είμαστε σαΐνια, στην πράξη όμως... Οι άνθρωποι πάντα ήμασταν μια χαρά στα λόγια. Στα έργα το χάναμε λίγο (πολύ).

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

ΠΕΡΙ... ΣΚΑΤΟΨΥΧΙΑΣ

Πρόσεξε τι εύχεσαι

Το τελευταίο διάστημα διαβάζω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (ίσως πρέπει πια να τα λέμε μέσα εκτόνωσης κωλοπαιδισμού) ένα κάρο βλακείες. Ειδικά με την περίπτωση του MEGA το θέμα παράγινε. Είναι δυνατόν να υπάρχει κόσμος που να εύχεται να κλείσει ένα κανάλι και να μείνει άνεργος τόσος κόσμος και να εκφράζεται μάλιστα και δημόσια γι' αυτό; Σίγουρα, το MEGA δεν ήταν πρότυπο υγιούς οργανισμού και έγιναν πολλά λάθη και παρατυπίες (όπως άλλωστε και με τη χώρα), αλλά τι σημαίνει αυτό; Πετάμε έτσι τους συνανθρώπους μας στα σκουπίδια; Το να εύχεσαι να μείνει τόσος κόσμος άνεργος, δείχνει πέρα από σκατοψυχία και απίστευτη βλακεία.


Αν προστεθούν και άλλοι άνεργοι στον ήδη μακρύ κατάλογο τι θα κερδίσει η κοινωνία; Απλώς αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να μην ψωνίσουν από το κατάστημα της οικογένειάς σου, να μην πάνε διακοπές στα ενοικιαζόμενα που έχεις στο νησί, να μην παραγγείλουν φαγητό από το σουβλατζίδικό σου. Πότε επιτέλους θα καταλάβουμε ότι είμαστε όλοι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας; Και πως αν ο δίπλα μας πάει άσχημα, το κακό δεν θα αργήσει να βρει και εμάς. Δυστυχώς η κρίση των τελευταίων χρόνων, η ηθική κρίση γιατί περί αυτής πρόκειται, δεν μας δίδαξε τίποτα...

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΟΥ ΤΟ... LIKE ΜΟΥ

Δίχως όρια

Παρακολουθώ τελευταία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την απάθεια, την απαξίωση, ακόμη και την ασέβεια με την οποία ορισμένοι αντιμετωπίζουν έναν θάνατο. Και δεν αναφέρομαι σε θάνατο δικού τους προσώπου, αλλά στο πως αντιδρούν στον θάνατο ενός διάσημου προσώπου, ή κάποιου μέλους της οικογενείας του. Εχω διαβάσει σχόλια χιουμοριστικά, σχόλια υποτιμητικά, σχόλια που σε κάνουν να ντρέπεσαι που υπάρχουν συνάνθρωποί μας που θεωρούν μαγκιά το να γράφεις... χαριτωμενιές για τον χαμό κάποιου άλλου μέσω Ιντερνετ.


Εγώ μπροστά στον θάνατο στέκομαι προσοχή. Δεν κάνουμε πλάκα με τον χαμό ενός ανθρώπου. Εδώ καλά - καλά δεν κακιώνουμε όταν φεύγει ένας άνθρωπος με τον οποίο είχαμε διαφορές, θα μπούμε στη διαδικασία να κάνουμε χιουμοράκι με τον θάνατο κάποιου που ούτε καν γνωρίζαμε; Τι εποχές είναι αυτές; Τι ξεπεσμός του «πολιτισμού» μας; Στην εποχή της τεχνολογίας, του άμεσου, του τώρα -που είναι ήδη μπαγιάτικο- φαίνεται πως ξεχάσαμε την ευγένεια και το ήθος μας και θεωρούμε πως από την ασφάλεια του σπιτιού μας μπορούμε να γράφουμε ό,τι θέλουμε, αφού «εντάξει μωρέ, όλα επιτρέπονται». Αμ δεν επιτρέπονται όλα. Πρέπει ο καθένας μας να έχει όρια και να ξέρει που σταματά η ευπρέπεια και που αρχίζει η κατρακύλα...