Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πολιτισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πολιτισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 3 Απριλίου 2019

ΠΗΓΑ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ «ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΑΡΑΒΙΑΣ»

Θησαυροί από την Σαουδική Αραβία

Ο πολιτισμός της Αραβίας από τους προϊστορικούς χρόνους μέχρι τον 20ο αιώνα αναβιώνει στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138, Αθήνα) μέσα από μια έκθεση που αποκαλύπτει τον πολυδιάστατο χαρακτήρα και την ιστορία της Αραβικής Χερσονήσου.




Η πολιτισμική εξέλιξη της Αραβίας στη διάρκεια των αιώνων προβάλλεται μέσα από τα ευρήματα τα οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με προϊστορικές μετακινήσεις, εμπορικές διαδρομές που συνέδεαν τη χερσόνησο με τη Μεσόγειο, τη Μεσοποταμία και γενικότερα την Ασία, καθώς και τις προσκυνηματικές οδούς που αναπτύχθηκαν από τον 7ο αιώνα μ.Χ. και οδηγούσαν στη Μέκκα.




Η γεωγραφική εγγύτητα του ελληνορωμαϊκού κόσμου με την Αραβική Χερσόνησο και ο πολιτισμικός πλουραλισμός μεταξύ των δύο περιοχών διαφαίνεται μέσω πληθώρας αντικειμένων εμπνευσμένων από τις τέχνες της αρχαιότητας, που είτε μεταφέρθηκαν με τα καραβάνια είτε παρήχθησαν τοπικά.




Η έκθεση ξεκινάει με τις σημαντικότερες προϊστορικές θέσεις, συνεχίζει με τους αρχαίους πολιτισμούς και με αυτούς της ύστερης αρχαιότητας, έως την έλευση του Ισλάμ και την ισλαμική περίοδο καταλήγοντας στην ενοποίηση της Σαουδικής Αραβίας.




Αγάλματα μεγάλων διαστάσεων, χρυσά κτερίσματα, επιτύμβιες στήλες και πολύτιμες θρησκευτικές προσφορές αποτελούν ορισμένα από τα αντικείμενα της έκθεσης που φιλοδοξούν να γνωρίσουν στο ελληνικό κοινό την ιστορική και πολιτισμική κληρονομιά της χερσονήσου.




Η έκθεση εγκαινιάστηκε πρώτη φορά στο Λούβρο το 2010 και έκτοτε έχει ταξιδέψει σε τρεις ηπείρους με παρουσία σε πολλές πόλεις, όπως η Ρώμη, το Βερολίνο, η Βαρκελώνη, η Αγία Πετρούπολη, η Ουάσινγκτον, η Πενσιλβάνια, το Κάνσας, το Χιούστον, το Σαν Φρανσίσκο, το Πεκίνο, η Σεούλ, το Τόκιο και το Άμπου Ντάμπι.




Η Ελλάδα αποτελεί τον 16ο σταθμό της περιοδείας της έκθεσης και σηματοδοτεί την πρώτη παρουσίασή της στη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Θα διαρκέσει έως τις 26 Μαΐου. Είναι δε ανοιχτή Πέμπτη και Κυριακή (10.00 - 18.00) και Παρασκευή και Σάββατο (10.00 - 22.00). Η είσοδος για το κοινό κοστίζει 8€ (4€ το μειωμένο). Το μοναδικό μείον που βρήκα ήταν οι κακοφωτισμένες, ή καθόλου φωτισμένες καρτέλες επεξήγησης των εκθεμάτων που ανάγκαζαν τους επισκέπτες να χρησιμοποιούν τον φακό από το κινητό τους τηλέφωνο για να διαβάσουν τι έλεγαν...

Τρίτη, 5 Μαρτίου 2019

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΜΙΑΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΓΛΥΠΤΙΚΗΣ

Στην έκθεση Ζογγολόπουλου

Η σχέση των Ελλήνων με τον δημόσιο χώρο δεν είναι η καλύτερη. Δεν έχουμε μάθει να τον σεβόμαστε, δεν τον θεωρούμε κομμάτι του σπιτιού μας και της ίδιας μας της ύπαρξης. Γι' αυτό και βλέπουμε συχνά κτίρια σπουδαίας αρχιτεκτονικής σημασίας να είναι γεμάτα γκράφιτι, πλατείες και πάρκα βανδαλισμένα, σκουπίδια πεταμένα εδώ κι εκεί. Ετσι πολλές φορές όταν στην καθημερινότητά μας αντικρίζουμε δημόσια γλυπτά δεν έχουμε μάθει να εκτιμάμε την αξία τους.





Το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ) φιλοδοξεί να επαναπροσδιορίσει το ίδιο τη σχέση του πολίτη με τον δημόσιο χώρο. Έτσι λοιπόν σε συνεργασία με το Ίδρυμα Γεωργίου Ζογγολόπουλου, διοργανώνει μέχρι τις 31 Μαΐου 2019 την πρώτη έκθεση αφιερωμένη αποκλειστικά σε δημόσια γλυπτά του εμβληματικού καλλιτέχνη, Γιώργου Ζογγολόπουλου*, τα οποία βρίσκονται εγκατεστημένα στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Στόχος της έκθεσης είναι να αποτυπώσει τον τρόπο με τον οποίο η δημόσια γλυπτική του Ζογγολόπουλου σηματοδοτεί και συνομιλεί με τους χώρους στους οποίους βρίσκεται και επικοινωνεί με το κοινό στην καθημερινότητά του, αλλά και να αναδείξει τη σημασία της δημόσιας τέχνης.





Δεν μπορεί να μην έχεις δει έργα του Ζογγολόπουλου στο μετρό της Αθήνας, στην παραλία της Θεσσαλονίκης, στην Ομόνοια, στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Στους υπαίθριους χώρους της Αγοράς και της Πίσω Αγοράς εκτίθενται 8 γλυπτά του καλλιτέχνη, ενώ στο αίθριο του 4ου ορόφου της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος παρουσιάζονται 12 γλυπτά, 4 από τα οποία για πρώτη φορά, τα οποία πλαισιώνονται από μακέτες, κατασκευές, σχέδια, βίντεο, φωτογραφίες και διαδραστικές εφαρμογές προκειμένου να αποτυπωθεί η σχέση τους με τους δημόσιους χώρους στους οποίους βρίσκονται.





Η επιφάνεια του ατελιέ του Ζογγολόπουλου, η μακέτα της ευρύτερης περιοχής του Mνημείου του Ζαλόγγου (με την ευγενική παραχώρηση της Περιφέρειας Ηπείρου) και τμήμα ομπρέλας του γλυπτού «Ομπρέλες» σε φυσικό μέγεθος παρουσιάζονται επίσης για πρώτη φορά. H έκθεση περιλαμβάνει ακόμα βίντεο για τη ζωή και το έργο του Ζογγολόπουλου, ενώ σε άλλους χώρους του ΚΠΙΣΝ πραγματοποιούνται εκπαιδευτικά προγράμματα με αφετηρία τα γλυπτά του καλλιτέχνη. Η είσοδος στην έκθεση είναι ελεύθερη, το πάρκο έχει φορέσει τα ανοιξιάτικά του, ο καιρός μαλακώνει, συνεπώς δεν έχεις δικαιολογία να μην πας!





* Ο Γιώργος Ζογγολόπουλος γεννήθηκε το 1903 στην Αθήνα και σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της πρωτεύουσας. Συνέχισε τις σπουδές του στη Γαλλία και την Ιταλία. Aπό τη δεκαετία του 1950 και ύστερα ξεκίνησε η σταδιακή μετάβαση στο έργο του από τον ρεαλισμό στην αφαίρεση, αν και η γλυπτική του παρέμεινε ανθρωποκεντρική. Εκπροσώπησε την Ελλάδα σε θεσμούς Μπιενάλε και συμμετείχε σε πανελλήνιες καλλιτεχνικές εκθέσεις, καθώς και σε δεκάδες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Στη μακρά ζωή του έλαβε πολλά βραβεία και διακρίσεις, ενώ έργα του βρίσκονται σε ελληνικές και ξένες συλλογές, μουσεία και δημόσιους χώρους. Το 2004 δημιούργησε το Ίδρυμα Γεωργίου Ζογγολόπουλου. Απεβίωσε το ίδιο έτος κληροδοτώντας το σύνολο του έργου του στο Ίδρυμά του.

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2018

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΤΗΝ ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ ΑΘΗΝΑ

Λατρεμένοι μου γείτονες

Μένω σε μια μίνι πολυκατοικία μόλις 7 διαμερισμάτων. Εάν εξαιρέσεις μία κυρία του 2ου που είναι πάνω από 60, όλοι οι άλλοι είμαστε... πιπινάκια. Στα 10 χρόνια που μένουμε εκεί (όλοι σχεδόν ταυτόχρονα μπήκαμε) συζήσαμε, παντρευτήκαμε, χωρίσαμε, αγαπηθήκαμε, μαλώσαμε, χάσαμε αγαπημένους μας, κάναμε παιδιά, εξελιχθήκαμε, προχωρήσαμε, όμως δεν μπορώ να πω πως έχουμε κολλητές σχέσεις, ούτε καν φιλικές, απλώς τυπικές. Είμαι κι εγώ μονόχνοτος και ξενέρωτος άι νόου.


Οταν λοιπόν είδα στο Φέις την ανάρτηση ενός διαδικτυακού μου φίλου απόρησα. Εγραφε ο συγκεκριμένος: «Νέοι ιδιοκτήτες ανακαινίζουν το σπίτι τους στην πολυκατοικία του πατρικού μου σπιτιού και δίνουν σε ΟΛΟΥΣ τους γείτονες κάρτα χριστουγεννιάτικη με κείμενο για την αναστάτωση, σοκολατάκια, και διακοσμητικό πόρτας.... Γιάννης στην τοποθεσία Σουηδία». Ο Γιάννης λοιπόν με έβαλε σε σκέψεις. Αραγε υπάρχουν και αλλού τέτοιοι γείτονες; Συμπονετικοί, καλοπροαίρετοι, ήρεμοι, ευγενικοί, που δεν κοιτάζουν μόνο την πάρτη τους, αλλά το γενικό καλό; Μάλλον είναι είδος προς εξαφάνιση. Το βράδυ λοιπόν κι εγώ θα πλύνω τα κάγκελα του μπαλκονιού και θα τους κάνω όλους μούσκεμα, για να μάθουν! Βασίλης στην τοποθεσία Αθήνα

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2018

ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ ΝΑ 'ΧΟΥΜΕ

Τσιγαράκι στο ασθενοφόρο

Οδηγώ στη Βουλιαγμένης. Στο φανάρι είμαι πλάι πλάι με ένα ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ. Ο οδηγός έχει βγάλει το χέρι έξω από το παράθυρο και καπνίζει κανονικότατα. Πρόσεξε όμως: το τσιγάρο το κρατά εκτός οχήματος, το κάπνισμα όμως γίνεται εντός! Θα μου πεις «σοκάρεσαι»; Οχι βέβαια. Το έχω δει να συμβαίνει πάρα πολλές φορές στα ασθενοφόρα. Η απάντηση «είναι όλη μέρα στους δρόμους, πότε να καπνίσουν» δεν με καλύπτει. Ορισμένες θέσεις, ορισμένα επαγγέλματα είναι πάνω από όλα. Πάνω από τις όποιες ανθρώπινες αδυναμίες και εθισμούς.



Η παιδεία και ο πολιτισμός σε έναν τόπο πάνε χέρι χέρι. Δεν έχεις το ένα, δεν έχεις ούτε το άλλο. Στη διαλυμένη από χρόνια Ελλάδα μας περιμένεις να δεις ακόμη χειρότερα. Ελα μωρέ στο τσιγαράκι κολλάς κι εσύ;

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018

ΣΤΟ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ

Η... ζωή εν τάφω

Εχω περπατήσει περίπου 3,5 χλμ. διασχίζοντας το κέντρο της Σόφιας. Κατευθύνομαι προς τον σιδηροδρομικό σταθμό της πρωτεύουσας της Βουλγαρίας. Εκεί κοντά βρίσκεται και το νεκροταφείο της πόλης. Κάθε φορά που βρίσκομαι στο εξωτερικό θέλω να επισκέπτομαι τα νεκροταφεία επειδή αφενός είναι μνημεία, αφετέρου μαθαίνεις πολλά για την ιστορία μιας πόλης. Περνάω κάτω από μια φοβιστική υπόγεια διάβαση. Πάνω μου οι γραμμές του τρένου. Στον δρόμο έξω από το νεκροταφείο κάτι κυρίες πωλούν λουλούδια. Ακριβώς απέξω από την πύλη του κοιμητηρίου υπάρχει το επίσημο κατάστημα με τα λουλούδια. Μπαίνω μέσα...




Στα δεξιά μου βρίσκεται ένα κτίριο που όπως διαβάζω αργότερα είναι το κρεματόριο της Σόφιας. Φοβερό όμως έτσι; Βρίσκεται μέσα στο νεκροταφείο! Το Ορθόδοξο! Πλησιάζω το κεντρικό εκκλησάκι σε γκρι και μπεζ αποχρώσεις. Το νεκροταφείο θυμίζει ένα τεράστιο πάρκο που όμως μοιάζει παρατημένο και σε παρακμή.




Σε αντίθεση με το νεκροταφείο του Βουκουρεστίου που ήταν πεντακάθαρο, περιποιημένο και σε πλήρη στοίχιση και ρυμοτομία, το εδώ νεκροταφείο είναι λίγο χύμα. Βαλκανικό, όπως και τα δικά μας όπου η καταπάτηση και η προσθήκη τάφων όπου να ΄ναι είναι κάτι το συνηθισμένο. Θα μου πεις τα νεκροταφεία είναι μικρογραφίες και των πόλεων όπου ζούμε, άρα;




Δεν κάθομαι πολύ ώρα. Με πιάνει στεναχώρια που το βλέπω έτσι παρατημένο. Σκέφτομαι τους ανθρώπους που αναπαύονται εδώ και τους συγγενείς τους που απαλύνουν τον πόνο τους με κάθε τους επίσκεψη. Ανοίγω τον βηματισμό μου. Βγαίνω από την πύλη. Κατευθύνομαι και πάλι προς το αγριευτικό υπόγειο πέρασμα. Η ζωή με περιμένει!

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2018

Η ΑΠΟΚΤΗΝΩΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ

Σύγχρονη ζούγκλα

Τις τελευταίες ημέρες γίναμε και πάλι μάρτυρες μιας απάνθρωπης κτηνωδίας που εκτυλίχθηκε στο κέντρο της Αθήνας... Η σκληρότητα του περιστατικού με σόκαρε, μα, πιο πολύ με σόκαρε το ότι υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας που θα βρουν να δικαιολογήσουν το περιστατικό. Το να παίρνεις τον νόμο στα χέρια σου, να σκοτώνεις λιντσάροντας έναν άνθρωπο εν ψυχρώ είναι κάτι που δεν μπορει να συλλάβει ο νους μου. Πως έχουμε γίνει έτσι; Σκληροί κι απάνθρωποι που ακόμη και μπροστά σε τέτοιες σκηνές βίας στεκόμαστε απαθείς και τραβάμε πλάνα με το κινητό μας...


Το περιστατικό εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο της βίας την οποία βιώνουμε τα τελευταία πολλά χρόνια και την οποία αρχίζουμε να «συνηθίζουμε»! Η ανθρώπινη ζωή απαξιώνεται και κάποιοι ψάχνουμε τα «ναι, μεν αλλά». Υπάρχουν όμως; Πότε πρέπει να «οπλίζεται» το χέρι μας: όταν απειλείται η ζωή μας, όταν απειλείται η περιουσία μας, ή ποτέ; Ποιος κρίνει τα όρια μιας αυτοδικίας; Δεν έχω απάντηση. Είμαι σοκαρισμένος...

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Απέραντη θλίψη

Πριν από μερικές ημέρες είχα την «τύχη» να περάσω έξω από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και αποφάσισα να μπω μέσα στον προαύλιο χώρο. Πόσα χρόνια είχα να μπω εκεί μέσα... Από τα πρώτα κιόλας βήματα μέσα στον ιστορικό αυτό χώρο με έπιασε σφίξιμο στο στομάχι. Παντού καταστροφή, λεηλασία, εγκατάλειψη... Το ιστορικό αυτό κτίριο της Πατησίων στέκει λαβωμένο απέναντι στην αδιαφορία της ελληνικής πολιτείας που άφησε ένα σωρό άτομα να εκμεταλλευτούν το πανεπιστημιακό άσυλο και να στήσουν μια χρόνια κατάσταση ανομίας και βανδαλισμών.










Σκουπίδια πεταμένα, μαρμάρινες σκάλες και κουπαστές σπασμένες, γκράφιτι σε τοίχους και κολώνες, μια τεράστια ΝΤΡΟΠΗ για τη Δημοκρατία, την Παιδεία και τον Πολιτισμό μας. Στο πρόσφατο ταξίδι μου στη Σόφια είχα επισκεφθεί το Πανεπιστήμιο της πόλης και χάρηκα που ήταν ένας ζωντανός οργανισμός, ένα «μελίσσι» νεολαίας και ανταλλαγής απόψεων, ιδεών, γνώσεων. Το δικό μας Πολυτεχνείο, το άλλοτε στολίδι μας, στέκει άδειο, μόνο, παρατημένο, αφημένο στην τύχη του. Πλάι μου πέρασαν κάτι τουρίστες που κοίταζαν το μέρος αποσβολωμένοι. Οσο δεν λύνουμε τα προβλήματα της χώρας μας, τόσο αυτά διογκώνονται και τα συναντάμε αργότερα να «σκάνε» μπροστά μας. Ρίξε μια ματιά στην καθημερινότητά μας...