Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πολιτισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πολιτισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2018

ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ ΝΑ 'ΧΟΥΜΕ

Τσιγαράκι στο ασθενοφόρο

Οδηγώ στη Βουλιαγμένης. Στο φανάρι είμαι πλάι πλάι με ένα ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ. Ο οδηγός έχει βγάλει το χέρι έξω από το παράθυρο και καπνίζει κανονικότατα. Πρόσεξε όμως: το τσιγάρο το κρατά εκτός οχήματος, το κάπνισμα όμως γίνεται εντός! Θα μου πεις «σοκάρεσαι»; Οχι βέβαια. Το έχω δει να συμβαίνει πάρα πολλές φορές στα ασθενοφόρα. Η απάντηση «είναι όλη μέρα στους δρόμους, πότε να καπνίσουν» δεν με καλύπτει. Ορισμένες θέσεις, ορισμένα επαγγέλματα είναι πάνω από όλα. Πάνω από τις όποιες ανθρώπινες αδυναμίες και εθισμούς.



Η παιδεία και ο πολιτισμός σε έναν τόπο πάνε χέρι χέρι. Δεν έχεις το ένα, δεν έχεις ούτε το άλλο. Στη διαλυμένη από χρόνια Ελλάδα μας περιμένεις να δεις ακόμη χειρότερα. Ελα μωρέ στο τσιγαράκι κολλάς κι εσύ;

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018

ΣΤΟ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ

Η... ζωή εν τάφω

Εχω περπατήσει περίπου 3,5 χλμ. διασχίζοντας το κέντρο της Σόφιας. Κατευθύνομαι προς τον σιδηροδρομικό σταθμό της πρωτεύουσας της Βουλγαρίας. Εκεί κοντά βρίσκεται και το νεκροταφείο της πόλης. Κάθε φορά που βρίσκομαι στο εξωτερικό θέλω να επισκέπτομαι τα νεκροταφεία επειδή αφενός είναι μνημεία, αφετέρου μαθαίνεις πολλά για την ιστορία μιας πόλης. Περνάω κάτω από μια φοβιστική υπόγεια διάβαση. Πάνω μου οι γραμμές του τρένου. Στον δρόμο έξω από το νεκροταφείο κάτι κυρίες πωλούν λουλούδια. Ακριβώς απέξω από την πύλη του κοιμητηρίου υπάρχει το επίσημο κατάστημα με τα λουλούδια. Μπαίνω μέσα...




Στα δεξιά μου βρίσκεται ένα κτίριο που όπως διαβάζω αργότερα είναι το κρεματόριο της Σόφιας. Φοβερό όμως έτσι; Βρίσκεται μέσα στο νεκροταφείο! Το Ορθόδοξο! Πλησιάζω το κεντρικό εκκλησάκι σε γκρι και μπεζ αποχρώσεις. Το νεκροταφείο θυμίζει ένα τεράστιο πάρκο που όμως μοιάζει παρατημένο και σε παρακμή.




Σε αντίθεση με το νεκροταφείο του Βουκουρεστίου που ήταν πεντακάθαρο, περιποιημένο και σε πλήρη στοίχιση και ρυμοτομία, το εδώ νεκροταφείο είναι λίγο χύμα. Βαλκανικό, όπως και τα δικά μας όπου η καταπάτηση και η προσθήκη τάφων όπου να ΄ναι είναι κάτι το συνηθισμένο. Θα μου πεις τα νεκροταφεία είναι μικρογραφίες και των πόλεων όπου ζούμε, άρα;




Δεν κάθομαι πολύ ώρα. Με πιάνει στεναχώρια που το βλέπω έτσι παρατημένο. Σκέφτομαι τους ανθρώπους που αναπαύονται εδώ και τους συγγενείς τους που απαλύνουν τον πόνο τους με κάθε τους επίσκεψη. Ανοίγω τον βηματισμό μου. Βγαίνω από την πύλη. Κατευθύνομαι και πάλι προς το αγριευτικό υπόγειο πέρασμα. Η ζωή με περιμένει!

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2018

Η ΑΠΟΚΤΗΝΩΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ

Σύγχρονη ζούγκλα

Τις τελευταίες ημέρες γίναμε και πάλι μάρτυρες μιας απάνθρωπης κτηνωδίας που εκτυλίχθηκε στο κέντρο της Αθήνας... Η σκληρότητα του περιστατικού με σόκαρε, μα, πιο πολύ με σόκαρε το ότι υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας που θα βρουν να δικαιολογήσουν το περιστατικό. Το να παίρνεις τον νόμο στα χέρια σου, να σκοτώνεις λιντσάροντας έναν άνθρωπο εν ψυχρώ είναι κάτι που δεν μπορει να συλλάβει ο νους μου. Πως έχουμε γίνει έτσι; Σκληροί κι απάνθρωποι που ακόμη και μπροστά σε τέτοιες σκηνές βίας στεκόμαστε απαθείς και τραβάμε πλάνα με το κινητό μας...


Το περιστατικό εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο της βίας την οποία βιώνουμε τα τελευταία πολλά χρόνια και την οποία αρχίζουμε να «συνηθίζουμε»! Η ανθρώπινη ζωή απαξιώνεται και κάποιοι ψάχνουμε τα «ναι, μεν αλλά». Υπάρχουν όμως; Πότε πρέπει να «οπλίζεται» το χέρι μας: όταν απειλείται η ζωή μας, όταν απειλείται η περιουσία μας, ή ποτέ; Ποιος κρίνει τα όρια μιας αυτοδικίας; Δεν έχω απάντηση. Είμαι σοκαρισμένος...

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Απέραντη θλίψη

Πριν από μερικές ημέρες είχα την «τύχη» να περάσω έξω από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και αποφάσισα να μπω μέσα στον προαύλιο χώρο. Πόσα χρόνια είχα να μπω εκεί μέσα... Από τα πρώτα κιόλας βήματα μέσα στον ιστορικό αυτό χώρο με έπιασε σφίξιμο στο στομάχι. Παντού καταστροφή, λεηλασία, εγκατάλειψη... Το ιστορικό αυτό κτίριο της Πατησίων στέκει λαβωμένο απέναντι στην αδιαφορία της ελληνικής πολιτείας που άφησε ένα σωρό άτομα να εκμεταλλευτούν το πανεπιστημιακό άσυλο και να στήσουν μια χρόνια κατάσταση ανομίας και βανδαλισμών.










Σκουπίδια πεταμένα, μαρμάρινες σκάλες και κουπαστές σπασμένες, γκράφιτι σε τοίχους και κολώνες, μια τεράστια ΝΤΡΟΠΗ για τη Δημοκρατία, την Παιδεία και τον Πολιτισμό μας. Στο πρόσφατο ταξίδι μου στη Σόφια είχα επισκεφθεί το Πανεπιστήμιο της πόλης και χάρηκα που ήταν ένας ζωντανός οργανισμός, ένα «μελίσσι» νεολαίας και ανταλλαγής απόψεων, ιδεών, γνώσεων. Το δικό μας Πολυτεχνείο, το άλλοτε στολίδι μας, στέκει άδειο, μόνο, παρατημένο, αφημένο στην τύχη του. Πλάι μου πέρασαν κάτι τουρίστες που κοίταζαν το μέρος αποσβολωμένοι. Οσο δεν λύνουμε τα προβλήματα της χώρας μας, τόσο αυτά διογκώνονται και τα συναντάμε αργότερα να «σκάνε» μπροστά μας. Ρίξε μια ματιά στην καθημερινότητά μας...

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

«ΡΟΥΘΗΝΙΑ» ΣΤΑ ΡΟΥΘΟΥΝΙΑ

Από τη Ρωσία με... αγάπη

Διάβασα πως ανιχνεύθηκε ραδιενέργεια στην ατμόσφαιρα της Ελλάδας (και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, μην χαίρεσαι δεν έχουμε αποκλειστικότητα). Το ισότοπο που ανιχνεύθηκε, ευτυχώς σε χαμηλές τιμές, είναι το Ρουθήνιο που χρησιμοποιείται στις αντικαρκινικές θεραπείες ακτινοβολίας. Ουδείς λόγος ανησυχίας λένε οι ειδικοί, αλλά τι και ποιον να πιστέψεις;


Τα... ρουθήνια που μας μπήκαν στα ρουθούνια προέρχονται λέει μάλλον από περιοχές στη νότια Ρωσία, όμως κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά ούτε από που προήλθαν, ούτε πως και γιατί διέρρευσαν στην ατμόσφαιρα. Ωραιότατα! Εχοντας βέβαια ζήσει σε μια μικρή Κόλαση τα τελευταία χρόνια, ακόμη ένα χτύπημα δεν μας σοκάρει εμάς τους Ελληνες. Να φανταστείς δεν έτρεξε κανείς στα σούπερ μάρκετ. Ούτε για γάλα, ούτε για νερό, ούτε για ξηρά τροφή. Πολιτισμός ρε φίλε...

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

ΟΙ ΜΑΚΕΤΕΣ ΤΟΥ RENZO PIANO ΣΤΟ ΚΠΙΣΝ

Κομμάτι - κομμάτι

Αγαπώ τις μακέτες! Από μικρό παιδί. Τις έβλεπα σαν παιχνίδι. Θα ήθελα πολύ να ξέρω να φτιάχνω μακέτες, θεωρώ αυτούς που τις κάνουν πολύ ταλαντούχους. Οταν λοιπόν έμαθα για την έκθεση «Piece by Piece» που σκιαγραφεί την πορεία του έργου του βραβευμένου αρχιτέκτονα Renzo Piano ήθελα να την επισκεφθώ.


Από την Εσπλανάδα κατηφόρισα προς το Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος και περπατώντας έφτασα στο κεντρικό ασανσέρ. Ξέρεις, αυτό που μόλις ανεβαίνεις στον Φάρο είσαι κυριολεκτικά στον αέρα. Σχεδόν τρέχοντας έφτασα σε... στέρεο έδαφος και εισήλθα στην έκθεση που σχεδιάστηκε από τον Piano και την ομάδα του.


Ο χώρος στον Φάρο γεμάτος με τις μακέτες του αρχιτέκτονα, φωτογραφικό υλικό και στοιχεία για το κάθε έργο και αμέτρητες πορτοκαλί καρέκλες σκηνοθέτη, καθώς έτσι παρουσιάστηκε η έκθεση όπου κι αν φιλοξενήθηκε (Νέα Υόρκη 2013, Πάντοβα 2014, Σανγκάη 2015).


Περιηγήθηκα στον χώρο για αρκετή ώρα. Χάζεψα τις μακέτες, θαύμασα την αρχιτεκτονική και τις καινοτόμες ιδέες του Renzo Piano. Αλλα έργα μου άρεσαν περισσότερο, άλλα όχι και τόσο. Ενα μεγάλο τραπέζι είναι φυσικά αφιερωμένο και στο δικό μας Κέντρο Πολιτισμού έργο του ιδίου! Στα υπόλοιπα εκθέματα θα δει κανείς μεταξύ άλλων το Centre Georges Pompidou στο Παρίσι (1977), το εντυπωσιακό κτίριο των αφίξεων στο Διεθνές Αεροδρόμιο Κανσάι στην Οσάκα της Ιαπωνίας (1994), το κτίριο των NY Times στη Νέα Υόρκη (2007), την Ακαδημία Επιστημών της Καλιφόρνια στο Σαν Φρανσίσκο (2008), τον ουρανοξύστη Shard στο Λονδίνο (2012), την αίθουσα συναυλιών στο Parco (2012) στη Λ' Άκουιλα της Ιταλίας, το Ιδρυμα Jerome Seydroux Pathe στο Παρίσι (2014). Στην έκθεση δεσπόζουν επίσης και τα υπό κατασκευή έργα του αρχιτέκτονα: η Πανεπιστημιούπολη Manhattanville στη Νέα Υόρκη, αλλά και το Παιδοχειρουργικό Κέντρο Emergency στην Ουγκάντα.


Μου έκανε εντύπωση η προσέλευση και τουριστών στον χώρο κάτι που αποδεικνύει πως το ΚΠΙΣΝ έχει ήδη γίνει πόλος έλξης και τοπόσημο για την Αθήνα. Με ενόχλησε όμως η συμπεριφορά μερίδας των συμπολιτών μας που δεν ξέρει πως να φερθεί. Ελληνες επισκέπτες σχεδόν ούρλιαζαν μες στον χώρο (άναυδοι οι ξένοι), τα παιδάκια τους έτρεχαν εδώ κι εκεί, κανόνιζαν που θα φάνε... κεμπάπ, με δυο λόγια έκαναν δύσκολη την παρακολούθηση της έκθεσης... Δυστυχώς οι αρκετοί σεκιούριτι -ορισμένοι από τους οποίους μιλούσαν επίσης δυνατά μεταξύ τους- θα έπρεπε να τηρούν την τάξη.

* Η πραγματικά εντυπωσιακή αυτή έκθεση θα φιλοξενείται στην αίθουσα του Φάρου έως τις 23 Ιουλίου 2017 με είσοδο ελεύθερη για το κοινό.

Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

ΑΠΟΛΙΤΙΣΤΟΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Υπερήφανοι Νεοέλληνες

Η κακοκαιρία των τελευταίων ημερών ήταν απλώς η αφορμή. Αλλωστε δεν χρειάζομαι κάποιον ιδιαίτερο λόγο για να επιστρέψω στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Εδώ πραγματικά νιώθεις εκτός Ελλάδας, νιώθεις πολιτισμένος, τυχερός, συνυπάρχεις σε ένα μέρος που σε σέβεται και έχει να σε διδάξει πράγματα.



Εδώ και κάποιους μήνες το Κέντρο Πολιτισμού έχει περάσει στο κράτος. Οπότε έχουμε κάθε λόγο να γκρινιάξουμε. Διότι για κάθε στραβό φταίει πάντα το κράτος. Ωπα! Μήπως κράτος είμαστε και εμείς; Εάν λοιπόν δεν βοηθάμε στο να διατηρηθεί ο χώρος καθαρός και περιποιημένος, δεν μας φταίει κανένα κράτος, μας φταίει ο -πάντα- κακός μας εαυτός...



Προς μεγάλη μου λύπη λοιπόν είδα λίγα (ευτυχώς) σκουπίδια, όμως αρκετά αποτσίγαρα. Για ποιον λόγο όσοι καπνίζουν δεν σέβονται ούτε εδώ τον δημόσιο χώρο; Σε πάρα πολλά σημεία έχει ειδικά σταχτοδοχεία που μπορούν κάλλιστα να τα σβήσουν εκεί. Αυτό με τις πεταμένες γόπες εδώ και κει πρέπει κάποια στιγμή να τελειώνει.



Κάκιστη εντύπωση μου έκανε επίσης το γεγονός ότι ενώ δεξιά και αριστερά από τις εισόδους απαγορεύεται το κάπνισμα σε ακτίνα 8 μέτρων, είδα σβησμένες γόπες έξω από τις πόρτες και πάνω στα μάρμαρα. Πόσο μεγάλη ντροπή. Και οι τόσοι άνθρωποι της ασφάλειας γιατί δεν είπαν κάτι σε εκείνους που κάπνιζαν έξω από τις πόρτες; Παντως μετά από λίγα λεπτά που ξαναπέρασα οι γόπες είχαν μαζευτεί. Οχι όμως και οι κακές νοοτροπίες μας που περιτριγυρίζουν το ΚΠΙΣΝ (οι φωνές ορισμένων επισκεπτών που νόμιζαν ότι βρίσκονταν σε πανηγύρι ήταν το κάτι άλλο) και μας θυμίζουν συνεχώς το νεοελληνικό DNA μας που ζυγό και κανόνα δεν υπομένει...



Εκτός γκρίνιας τώρα, θαύμασα την έκθεση με τις μακέτες του Renzo Piano στον χώρο του Φάρου (θα επανέλθω μες στην εβδομάδα), ενώ ακόμη περισσότερο με ευχαρίστησε που δεκάδες νέοι άνθρωποι είχαν πλημμυρίσει τις εγκαταστάσεις και τα γραφεία της βιβλιοθήκης και διάβαζαν για τις εξετάσεις και τις εργασίες τους. Ανάσα πολιτισμού και εικόνα μιας Ελλάδας που τόσο μας λείπει και τόσο τη χρειαζόμαστε...

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΑΔΑ

Ανετίλα, σαπίλα, ομορφιά

Σήμερα είχα κέφι και όρεξη για γκρίνια. Πρωί - πρωί στο λεωφορείο ένας έφηβος ήταν σχεδόν ξάπλα στα καθίσματα. Κουρασμένος από την ίδια του την ύπαρξη είχε βάλει το ένα του παπούτσι πάνω στο απέναντι κάθισμα. Φαντάζομαι πως έτσι κάνει και στο σπίτι του. Φυσικά κανένας σεβασμός στους επόμενους επιβάτες που θα καθίσουν στα βρώμικα καθίσματα. Ο νεαρός αυτός αντιπροσωπεύει σε μεγάλο βαθμό τη νεοελληνική ανετίλα (!) που τα επιτρέπει όλα, Δημοκρατία έχουμε αφού (ουγκ)!



Πηγαίνοντας προς το μετρό το βλέμμα μου δεν θα μπορούσε παρά να πέσει στα δεκάδες πεταμένα σκουπίδια εδώ κι εκεί, φαινόμενο που επέτεινε η πρόσφατη απεργία των δημοτικών υπαλλήλων καθαριότητας, αλλά και η δική μας "γυφτιά" που ακόμη και γεμάτος να είναι ένας κάδος, εκεί θα πετάξουμε τα σκουπίδια μας, εάν δηλαδή δεν τα παρατήσουμε όπου να 'ναι!


Στεναχωρημένος από ανθρώπους και συμπεριφορές πήρα τον δρόμο για το γραφείο. Με αποζημίωσε η φύση με τα όμορφα ροζ λουλούδια, τα καταπράσινα φυτά και τα άσπρα παχιά σύννεφα. Πρέπει πάντα να αναζητάμε διεξόδους. Αλλιώς πως;

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΙΔΡΥΜΑ ΣΤΑΥΡΟΣ ΝΙΑΡΧΟΣ (ΚΠΙΣΝ)

Παράθυρο στον κόσμο

Περπατώντας από την Εσπλανάδα προς το Κέντρο Πολιτισμού η θέα και μόνο σου κόβει την ανάσα. Δεν ξέρεις τι να πρωτοκοιτάξεις. Τα δύο εντυπωσιακά κτίρια: της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και της Εθνικής Βιβλιοθήκης; Το κανάλι; Την απλωσιά; Το πράσινο; Τα παιχνίδια του φωτός; Επιτέλους! Μετά από τους Ολυμπιακούς Αγώνες και αρκετά χρόνια μιζέριας και εσωστρέφειας η Ελλάδα, η Αθήνα αποκτά ένα νέο ορόσημο. Εναν χώρο που σε κάνει να νιώθεις πως βρίσκεσαι στο εξωτερικό. Τι περίεργο κι αυτό; Ο,τιδήποτε καλό έχουμε σε αυτή τη χώρα θεωρούμε πως δεν το αξίζουμε και πως είναι σαν να βρισκόμαστε σε έναν άλλο τόπο...



Επισκέφθηκα το Κέντρο Πολιτισμού με αφορμή το 4ήμερο εκδηλώσεων - γνωριμίας με το κοινό. Στο δίωρο που έμεινα στο μέρος δεν χόρταινα να θαυμάζω. Τα κτίρια ήταν υπέροχα. Η αρχιτεκτονική του Renzo Piano έδωσε έναν άλλον αέρα στην παραλία της Καλλιθέας, στην παραλία της Αθήνας. Ανέβηκα με το ασανσέρ μέχρι τον Φάρο, στο υψηλότερο σημείο. Βλέπεις τα πάντα. Από Πειραιά και Φάληρο, μέχρι Υμηττό, αλλά και Ακρόπολη. Το μάτι δεν χορταίνει να χάνεται στον ορίζοντα. Σαν πυξίδα γύριζα το κεφάλι μου και απολάμβανα τα τέσσερα ορατά σημεία της πόλης.

 


Μπλέχτηκα μες στα μονοπάτια και τον μεσογειακό κήπο. Μαγεία. Δέντρα και φυτά της χώρας μας κατακλύζουν τον χώρο με μυρωδιές και παιχνιδίσματα με τον αέρα. Ξαπόστασα στο πάρκο μπροστά από το κανάλι. Είναι όμορφα το πως η θάλασσα εισβάλει μες στο πάρκο και το πόσο το υδάτινο στοιχείο σε χαλαρώνει. Μια όαση πρασίνου, πολιτισμού και ανάσας πλάι στη θάλασσα και τόσο κοντά στο κέντρο της πρωτεύουσας.


Στα μείον τώρα: η πλευρά του Κέντρου Πολιτισμού από τη θάλασσα μοιάζει σαν ένας τσιμεντένιος όγκος που απλώς φράζει την είσοδο προς την πόλη. Φαντάζομαι πως όταν μεγαλώσουν τα φυτά και οι κισσοί το θέαμα θα αλλάξει. Δεν είναι πάντως κάτι ενοχλητικό. Ενσταση έχω και στα αρχικά του ονόματος: ΚΠΙΣΝ. Αυτό δεν προφέρεται εύκολα στη γλώσσα μας. Εκτός κι αν το λέμε ΚΠΙΣίΝ, βαφτίζοντας το κανάλι... πισίνα!


Στα διάφορα σημεία του πάρκου δεν βρίσκεις εύκολα παγκάκι να καθίσεις. Παρατήρησα όμως πολλές εσοχές και πιστεύω πως μελλοντικά θα τοποθετηθούν περισσότερα.


Στο ξέφωτο όπου πραγματοποιήθηκαν οι συναυλίες ο κόσμος καθόταν χαλαρά στο γκαζόν και απολάμβανε... χοτ ντογκ και θεάματα. Φεύγοντας όμως αρκετοί άφησαν πίσω τα σκουπίδια τους. Αλήθεια ποιον περιμένουν να τα μαζέψει; Ειδικά όταν κάδοι απορριμάτων βρίσκονται παντού! Στο σημείο μπροστά από το κανάλι είδα δεκάδες αποτσίγαρα, όταν ακριβώς από πίσω από τις κερκίδες είχε «τρε σικ» σταχτοδοχεία. Ισως ορισμένοι δεν κατάλαβαν καν τη χρήση τους και επιδόθηκαν στη γνώριμη συνήθεια του καπνιστή, τα σβήνω κάτω.



Το Κέντρο Πολιτισμού περνά στην ελληνική πολιτεία. Αυτή θα το διαχειρίζεται πλέον. Κι εδώ άκουσα τις γνωστές γκρίνιες περί ξεπεσμού του έργου. Ας μην ξεχνάμε πως πολιτεία είμαστε όλοι εμείς. Αν το φροντίσουμε και το προσέξουμε μαζί ο χώρος αυτός θα παραμείνει το στολίδι της Αθήνας.

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

ΟΜΟΡΦΟΣ ΚΟΣΜΟΣ... FACEBOOK ΠΛΑΣΜΕΝΟΣ

Θεωρία και πράξη

Εχω βγει για το πρωινό μου τρέξιμο. Στην πλατεία της περιοχής μου αναγκαστικά τα οχήματα κόβουν ταχύτητα. Είμαι λοιπόν στη διάβαση των πεζών και διασχίζω το ένα ρεύμα κυκλοφορίας, όμως σταματώ στο άλλο διότι ένα αυτοκίνητο έρχεται σαν παλαβό προς το μέρος μου. Κάνω νόημα στην τύπισσα που το οδηγεί να κόψει ταχύτητα, φυσικά από τις εκφράσεις του στόματός της και τις κινήσεις των χεριών της καταλαβαίνω πως με βρίζει με πάθος. Περνά πρώτη μόνο και μόνο για να φρενάρει απότομα μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου αργότερα επειδή μπροστά της είχε κίνηση.  Είναι αυτή η ελληνική μανία μας να περάσουμε πρώτοι, να μην παραχωρήσουμε προτεραιότητα στον πεζό (που οφείλουμε), μόνο και μόνο για να... προλάβουμε να κολλήσουμε στο μποτιλιάρισμα. Η κίνηση της κοπέλας με έβαλε σε σκέψεις...


Κάθε φορά που ποστάρω στο Facebook κάτι με παραβάσεις, διπλοπαρκαρίσματα, μπλοκαρισμένες διαβάσεις ΑΜΕΑ, σκουπίδια, ανεύθυνες συμπεριφορές όλοι οι φίλοι/γνωστοί σπεύδουν να με συγχαρούν, να μοιραστούν μαζί μου τις δικές τους εμπειρίες, να καταδικάσουν τους Ελληνάρες, να ξεσπάσουν για το σύστημα, το πόσο ανεύθυνοι και αμμόρφωτοι είμαστε και μπλα μπλα μπλα. Μα, καλά το σύστημα δεν είμαστε εμείς; Πως γίνεται λοιπόν όλοι εδώ μέσα να είμαστε... Παναγίες και εκεί έξω να είναι ζούγκλα; Ή που έχω μόνο νομοταγείς, πολιτισμένους, «Ευρωπαίους» και ευσυνείδητους φίλους (το αποκλείω), ή που στη θεωρία είμαστε σαΐνια, στην πράξη όμως... Οι άνθρωποι πάντα ήμασταν μια χαρά στα λόγια. Στα έργα το χάναμε λίγο (πολύ).

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2016

ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ ΕΝΟΣ ΣΚ

Η ελληνική καφρίλα

Καθώς πλησιάζουμε προς το καλοκαίρι, ολοένα και περισσότεροι συμπολίτες μας θα κατεβαίνουν στις παραλίες κουβαλώντας μαζί τους και τα... σκουπίδια τους! Αρκετοί δε από αυτούς κουβαλούν και την ελληνική καφρίλα. Που τι σημαίνει; Πετούν τα απορρίματά τους, ή τα παρατούν όπου βρουν, όπου τους βολεύει. Κάνοντας βόλτα στην παραλία το πρωινό της Δευτέρας η απογοήτευση με κυρίευσε. Μα, όλοι οι κάδοι τόσο ξεχειλισμένοι;


Θα μου πεις, ο Δήμος τι κάνει; Η υπηρεσία καθαριότητας δεν μπορεί να βρίσκεται πίσω από κάθε πολίτη. Μακάρι να είχαμε την πολυτέλεια οι καθαριστές να έβγαιναν στον δρόμο και τις Κυριακές (δεν ξέρω καν εάν εργάζονται τις αργίες), θα αποσυμφόριζε κάπως την κατάσταση. Μεγάλη ευθύνη όμως, ίσως τη μεγαλύτερη, φέρουμε και εμείς οι πολίτες. Οταν βλέπεις έναν κάδο γεμάτο, είναι ανάγκη να τοποθετήσεις και τα δικά σου σκουπίδια εκεί πάνω, πλάι, δίπλα, ακόμη και κάτω; Ετσι κάνεις το καθήκον σου; Και μάλιστα σε μια παραλία όπου οι κάδοι είναι δεκάδες και μόλις 10 μέτρα μακριά ο ένας από τον άλλον. Δεν υπάρχει δικαιολογία.


Πριν τοποθετήσεις ένα αντικείμενο στον κάδο, μην ξεχνάς, πως μέχρι τότε δεν είναι σκουπίδι. Είναι κάτι που χρειάζεσαι, κάτι που δεν είναι λερωμένο, κάτι που μπορείς να κρατήσεις στο χέρι σου μέχρι να βρεις τον επόμενο άδειο κάδο, ακόμη και να το πάρεις μαζί σου στο σπίτι και το πετάς εκεί, δεν χάθηκε ο κόσμος, ούτε ντροπή είναι. Φαντάσου τι θα γινόταν εάν όλοι μας αφήναμε σκουπίδια; Θα σου άρεσε μετά να κατέβεις στην παραλία για να απολαύσεις τη θάλασσα;


Τελειώνοντας τη βόλτα μου (λίγο πριν από τις 10 το πρωί) είδα μια νεαρή υπάλληλο που είχε ξεκινήσει ήδη να μαζεύει τα σκουπίδια και να αλλάζει σακούλες στους κάδους. Πόσα πράγματα όμως λένε για τον «πολιτισμό» μας τα δεκάδες σκουπίδια που κείτονταν τριγύρω, θλιβερά απομεινάρια ενός... ξέφρενου ΣΚ; Ηρθαμε, παίξαμε, γελάσαμε, φάγαμε, ήπιαμε, βρωμίσαμε και «Ωχ αδερφέ, ας τα μαζέψει κάποιος άλλος, τι με νοιάζει εμένα». Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι...


Τραγική ειρωνεία: μία από τις παρακάτω στάσεις στην παραλιακή ονομάζεται «Μόντε Κάρλο»! Ναι, θα 'θελε!